«CONTOS DA OURIVE». Exposición no Centro Social de Boiro.

Contos da ourive_ilustracions Pilar Ageitos_centro social boiro_decembro 2014

 

FÁBULAS TALLADAS

Artigo de Lucía Romaní. Suplemento Barbantia.»La Voz de Galicia» (28/11/2014)

Labrar, esculpir ou tallar son accións que desvelan e revelan formas, sutilmente, gradualmente, nun proceso delicado que require paciencia e precisión. A exposición Contos da orfebre preséntase na galería O Faiado de Ribeira, durante este mes de novembro, como unha serie de narracións independentes onde fíos de tinta debuxan o papel con gran preciosismo, tal que filigranas, construíndo un mundo simbólico coroado de diminutas xoias ou apliques inspirados na natureza. Pingas que tecen mantos, pelo embutido en lume, ou plumas entre follas e ás recrean un imaxinario cuxas ambiguas formas se duplican e replican, obsesivamente, nas diferentes historias contadas.

"A muller das volvoretas".  2012.

«A muller das volvoretas». 2012.

Do mesmo xeito que no debuxo automático, subconsciente, un salto entre mundos é posible nestas imaxes múltiples creadas con certa intuición, sobrecolledora, por Pilar Ageitos (Ribeira, 1970) ao longo destes dous últimos anos. Un renacer espiritual e místico no que ornamentación e xogo nos convidan a descifrar esas «almas de metal», alter ego da artista. Desde a aliaxe da cor (ouro e prata) até a feminidade escenificada na liña e a curva, o púrpura ou violeta, a muller móstrasenos como a personaxe principal da escena. A muller das bolboretas realizada en 2012, convértese en deusa para seducirnos dende a conxunción de corpo e universo; ollos de fantasía, flores de latón ou estrelas ciceladas súmanse a unha paisaxe que é tamén linguaxe, visión.

Noutras ocasións é o animal, felino, o que nos mira e abraza: Xamanas, 2012; ou a ave nocturna que coa súa levidade etérea nos conduce ás profundidades dun soño lúcido: A chamada, 2014. O onírico tradúcese en ficción evocadora onde figuración e abstracción conxugan o formal e o imaxinal, sen esquecer o verbal. Imaxe e palabra, historia e cor versan sobre literatura e lectura, metafórica, pictórica. Un ritual caligráfico (mecánico e hipnótico) que nos obriga a ler cada liña, fundida en poema, con minuciosa atención.

Existe en Pilar Ageitos unha revalorización do manual, daquilo que é trazado, pensado coas mans. Cada serie móstranos un gran dominio técnico, case artesanal, nun mundo tecnolóxico onde as artes aplicadas (do ou da ourive) parecen non ter fogar. Do mesmo xeito, e facendo unha dobre alusión ao título, a obra rescata un espectador invisible, ao infante, o eu neno que xa non o é e que aquí se mostra, revela, sen ocultarse. Estas fabulacións poéticas, cada unha única, estraña e extraordinaria á vez, poderán tamén contemplarse no Centro Social de Boiro durante o vindeiro mes de decembro.

Lucía Romaní
http://www.luciaromani.es/

«A ourive no faiado». Entrevista na Voz de Galicia.

 

Pilar Ageitos. Entrevista "La voz de Galicia". Barbanza.

Se queres leer máis…

«Busco que o público poña algo da súa parte, que participe».

******************************

«A mirada dos nenos levoume a valorar os debuxos feitos con bolígrafo.»

Te nomino al One Lovely Blog Award: «Hay que danzar todos los días, aunque sólo sea con el espíritu».

One Lovely Blog Award. Pilar Ageitos.Me levanté muy temprano ese día. Era el 15 de octubre. Ya ha pasado casi un mes, como un suspiro, y hoy he caído en la cuenta de que no había correspondido a quien me dio los buenos días esa mañana. Unos buenos días que me desconcertaron primero y acto seguido me despertaron. Sentí que la tristeza y la melancolía que tenía pegadas a la piel se desvanecían por unos instantes. Me encontraba en pleno proceso creativo preparando los dibujos para la exposición «Cuentos de la orfebre» y el otoño se estaba agarrando a mi corazón. Una nube negra me envolvía. Todo lo que había creado hasta entonces me resultaba insatisfactorio.

Todo creador sabe que ese estado forma parte del proceso creativo. Yo debería saberlo y haberlo asumido después de tantos años y proyectos, pero no es así. Cada vez que entro en ese estado pienso que es real, que no vale la pena seguir creando, que nada de lo que estoy expresando es valioso para nadie, ni siquiera para mí.

Me tomé mi primera taza de café y abrí el correo. Creo en la magia. Cosas como éstas pasan todos los días. Muchas personas las llaman coincidencias pero yo ya no creo en las coincidencias. Alguien llamado Diego López había escrito un comentario en mi blog y estaba en mi buzón pendiente de aprobación: «Donde hay talento hay que reconocerlo, te nomino al One Lovely Blog Award, una manera buenísima de darse a conocer, pincha este enlace donde te lo explico mejor.»

Abrí una página de alguien totalmente desconocido. Reconozco que no suelo entrar en los blogs de otros salvo en los de algunos amigos y gente conocida. No sé quién es ni dónde vive Diego y supongo que tampoco importa. Lo que realmente despertó mi interés fueron las frases con las que encabezaba su blog:

«Blog dedicado a mi verso. Vive, vive y nunca dudes, porque cada instante de duda, es un instante perdido. Porque tú eres mi musa y el tiempo mi excusa, tan sólo escribo por mi suspiro y por el oído que me escucha.»

Reglas

Hay unas reglas en este juego. Este detalle me resultó muy divertido. No sabía ni siquiera que existían este tipo de premios entre blogueros. Premios creados de la nada, rodando de una lado a otro por el ciberespacio. Hay reglas. Aquí están:

  • Agradecer a la persona que te nominó para el premio.
  • Agregar el logo del premio One Lovely Blog Award a tu post o en tu blog.
  • Compartir siete hechos o cosas sobre ti mismo.
  • Nombrar a otros 10 a 15 bloggers que admiras e informarles al respecto.

Sobre mí

  1. Me encanta el número 7. Soy un 7, así que estoy encantada de compartir 7 cosas o 7 hechos sobre mí.
  2. Ya he inagurado mi exposición y estoy feliz. Muchas gracias Diego por los buenos días del 15 de octubre: fueron mágicos.
  3. Mi sueño es editar un libro totalmente creado por mí: textos, poesías, cuentos, historias, dibujos, música, canciones. Crear.
  4. Me gustaría ser más guapa y más delgada. Sí, lo sé, es una frivolidad, pero es la realidad. ¿Se trata de hablar con honestidad?
  5. Adoro la naturaleza. Me debato entre el inmenso placer que me proporciona la soledad y el placer de disfrutar y compartir mi tiempo con otras personas.
  6. No entiendo que significa ser un «lovely blog». Me suena un poco remilgado, pero me da igual el envoltorio. Lo que me importa es la casualidad y estoy muy, muy agradecida a la casualidad.
  7. ¿Ya lo he dicho? Sí, eso… adoro el 7: las 7 notas musicales, los 7 colores del arco iris, los 7 mares, las 7 maravillas del mundo, las 7 vidas del gato, los 7 arcángeles y… las 7 bellas artes: arquitectura, danza, escultura, música, pintura, literatura y cinematografía.

Mis nominados.

Mis nominados son sólo 7. Verdad verdadera: es «pura casualidad». No acierto a recordar más.

http://arteterapiagea.blogspot.com.es/

https://artebarbanza.wordpress.com/

http://elianunezbarez.blogspot.com.es/

http://mariamagan.blogspot.com.es

http://goregoreando.blogspot.com.es/

http://verbasnuncavencidas.blogspot.com.es/

http://silosenoestudio.tumblr.com/archive

Son todas mujeres, amigas y conocidas, menos el último nominado, Bernardo el de los varios nombres (Bernardo LaFleur, Donovan, y alguno más que no recuerdo). Elena, Loli, Elia, María, Berenice, Marta. Entre l@s siete reunen casi, casi, las 7 bellas artes, y prácticamente tod@s practican más de una: la arquitectura, la escultura, la música, la pintura, la literatura, la fotografía, la cinematografía… Sí, esta creo que también. Algun@ que otr@ habrá hecho algo vídeo-arte, y si no, tiempo al tiempo, seguro que lo hará.

En cuanto a la danza, estoy absolutamente segura de que tod@s la practican. Hace tiempo leí un proverbio que decía algo así:

«Hay que danzar todos los días,

aunque sólo sea con el espíritu».

*********************************

Jaulas, pájaros y bolígrafos.

«Cuentos de la orfebre» engloba una serie de ilustraciones realizadas con bolígrafos de colores y tinta china sobre papel, entre los años 2012 y 2014. La orfebre es mi alter ego, un ser que habita el mundo mágico y onírico de los cuentos. La orfebre canta, libera pájaros enjaulados para que también canten, y te invita a jugar con las filigranas que ha creado, a buscar en tu imaginación esa historia que permanece oculta esperando a ser rescatada.

Los «Cuentos de la orfebre» estarán todo el mes de noviembre en la tienda-galería «O Faiado» de Ribeira. En diciembre recogerán sus bártulos, al igual que los antiguos contadores de cuentos, y se instalarán en el Centro Social de Boiro.

En ambos espacios no se exponen los originales, pero las reproducciones que habitarán sus paredes, enmarcadas en color plata y cáñamo, son todas diferentes. Tras el proceso de escaneado e impresión volví a retocar cada reproducción hasta que sentí que exhalaba la misma vida y autenticidad de un original. Son copias numeradas, firmadas y en algunos casos historiadas: las letras que sugieren el principio de un cuento («Erase una vez…) bailan como arabescos rodeando la imagen, haciendo de la literatura un juego pictórico.

Invito al espectador a entrelazar su imaginación y sus vivencias personales con el mundo pleno y simbólico de los cuentos. Un mundo de imágenes metafóricas universales, que aparece en los sueños de cualquier ser humano desde que el mundo es mundo, que traspasa las diferencias culturales e históricas para instalarse en ese imaginario colectivo común. «Todo cuanto en el universo existe es una metáfora de lo trascendente», recuerdo haber leído una vez… Así que, aquí os dejo los demás «pájaros»:

«CUENTOS DE LA ORFEBRE». SERIE 1.

«CUENTOS DE LA ORFEBRE». SERIE 2.