Nume_espacio creativo.

En construcción, mi nuevo proyecto: Nume_espacio creativo. Talleres de creación y espacio expositivo. Espacio de arte y creatividad.

El espacio ya nació desde que comencé a intervenir en él, al igual que un cuadro nace desde la primera pincelada. Comparto con vosotros todo el proceso de reinvención del espacio. Algo tan emocionante y gratificante para mi como el proceso de creación de un cuadro, un dibujo o una poesía.

Nume_espacio creativo

«LA REINVENCIÓN DEL ESPACIO».

 

«VEO». Ofelia viva y el alma encantada.

Veo

telas oscuras y entramados de rejas

un jardín reluciente al final,

al fondo,

donde se oculta la verdad más enmarañada de las cosas

Veo

trastornos descomunales

un gigantesco placer

escondido tras


Veo

lejanos árboles

brechas torcidas

sucedáneos de una vida

que no existe ni existirá

Veo

tranquilas aguas

pacíficas estelas

y un canto lejano

que te dirá

cuál es el camino

la vereda

qué sorpresa aguarda

tras la reja

Veo

un enlace próximo

un anillo

un camino

un dorado placer

la verdad de ser

aquello que somos

Veo

trastornos descomunales

nubes negras en el horizonte

y junto a ti

la paz de saber

que nada de eso

es perdurable

que todo es

un soplo ínfimo de viento

a la deriva

perdido

en la vasta intemporalidad

de los siglos

Veo

respuestas vanas

orgullos fijos

niños corriendo detrás de un balón

Veo Veo

negros nubarrones en el horizonte

y una luz escondida

entre ellos

Veo

que todo aquello que quieras hacer

puedes hacerlo

Veo

Veo

un dulce despertar

y una huída

un cansancio remoto

y una salida

Veo

 que nada de lo que veo

puede ser verdad

Veo

que quizás

algún día

sepas

que nada de lo que ves

es cierto

tan sólo, el atisbo de un miedo

arcaico y antiguo

de una historia que una vez ocurrió

en un siglo extraño

plagado de seres extraños

Veo

que los nubarrones que ves

no son reales

tan sólo el reflejo

de miedos ajenos

Veo paz

y la sabiduría de saber

que encerrado en un cajón de tu dormitorio

alma que cuidas con tesón,

 hay algo creciendo

de un valor incalculable

pequeño y terrenal

como esa gota de lluvia que recoges

caída de una hoja

de un árbol

ese brillo resplandenciente

el destello

húmedo

del rocío en la mañana

Veo

castillos en el aire

y en la tierra un tesoro

Veo

lejanas curvas

anchos valles

remotos pliegues

sábanas sucias

y un vendabal

Veo que no veo

veo

veo

veo

y nada de lo que ves

es real

Sólo el alma

impertérrita

observa todo

como un cristal

diamantino

duro y sólido

imperturbable

brillante, eterno, inamovible

y todo lo demás

tan sólo soplos

vientos y cazas

vanidades

destellos, reflejos

efímeros

cansinos

limitados

Nada más

el diamante veo

Nada más

EL DIAMANTE

 

MERCADO DE ARTE en el Centro Social de Boiro: algo de lo que voy a mostrar.

Mercado de Arte. Centro Social de Boiro. 13 de decembro de 2014.

Escudriñé en mi taller: bocetos y dibujos preparatorios hechos a lo largo de 20 años… y algún hijo pródigo. Si quieras verlos puedes clickar en las imágenes y acceder a la galería:

«CONTOS DA OURIVE». Exposición no Centro Social de Boiro.

Contos da ourive_ilustracions Pilar Ageitos_centro social boiro_decembro 2014

 

FÁBULAS TALLADAS

Artigo de Lucía Romaní. Suplemento Barbantia.»La Voz de Galicia» (28/11/2014)

Labrar, esculpir ou tallar son accións que desvelan e revelan formas, sutilmente, gradualmente, nun proceso delicado que require paciencia e precisión. A exposición Contos da orfebre preséntase na galería O Faiado de Ribeira, durante este mes de novembro, como unha serie de narracións independentes onde fíos de tinta debuxan o papel con gran preciosismo, tal que filigranas, construíndo un mundo simbólico coroado de diminutas xoias ou apliques inspirados na natureza. Pingas que tecen mantos, pelo embutido en lume, ou plumas entre follas e ás recrean un imaxinario cuxas ambiguas formas se duplican e replican, obsesivamente, nas diferentes historias contadas.

"A muller das volvoretas".  2012.

«A muller das volvoretas». 2012.

Do mesmo xeito que no debuxo automático, subconsciente, un salto entre mundos é posible nestas imaxes múltiples creadas con certa intuición, sobrecolledora, por Pilar Ageitos (Ribeira, 1970) ao longo destes dous últimos anos. Un renacer espiritual e místico no que ornamentación e xogo nos convidan a descifrar esas «almas de metal», alter ego da artista. Desde a aliaxe da cor (ouro e prata) até a feminidade escenificada na liña e a curva, o púrpura ou violeta, a muller móstrasenos como a personaxe principal da escena. A muller das bolboretas realizada en 2012, convértese en deusa para seducirnos dende a conxunción de corpo e universo; ollos de fantasía, flores de latón ou estrelas ciceladas súmanse a unha paisaxe que é tamén linguaxe, visión.

Noutras ocasións é o animal, felino, o que nos mira e abraza: Xamanas, 2012; ou a ave nocturna que coa súa levidade etérea nos conduce ás profundidades dun soño lúcido: A chamada, 2014. O onírico tradúcese en ficción evocadora onde figuración e abstracción conxugan o formal e o imaxinal, sen esquecer o verbal. Imaxe e palabra, historia e cor versan sobre literatura e lectura, metafórica, pictórica. Un ritual caligráfico (mecánico e hipnótico) que nos obriga a ler cada liña, fundida en poema, con minuciosa atención.

Existe en Pilar Ageitos unha revalorización do manual, daquilo que é trazado, pensado coas mans. Cada serie móstranos un gran dominio técnico, case artesanal, nun mundo tecnolóxico onde as artes aplicadas (do ou da ourive) parecen non ter fogar. Do mesmo xeito, e facendo unha dobre alusión ao título, a obra rescata un espectador invisible, ao infante, o eu neno que xa non o é e que aquí se mostra, revela, sen ocultarse. Estas fabulacións poéticas, cada unha única, estraña e extraordinaria á vez, poderán tamén contemplarse no Centro Social de Boiro durante o vindeiro mes de decembro.

Lucía Romaní
http://www.luciaromani.es/