Te nomino al One Lovely Blog Award: «Hay que danzar todos los días, aunque sólo sea con el espíritu».

One Lovely Blog Award. Pilar Ageitos.Me levanté muy temprano ese día. Era el 15 de octubre. Ya ha pasado casi un mes, como un suspiro, y hoy he caído en la cuenta de que no había correspondido a quien me dio los buenos días esa mañana. Unos buenos días que me desconcertaron primero y acto seguido me despertaron. Sentí que la tristeza y la melancolía que tenía pegadas a la piel se desvanecían por unos instantes. Me encontraba en pleno proceso creativo preparando los dibujos para la exposición «Cuentos de la orfebre» y el otoño se estaba agarrando a mi corazón. Una nube negra me envolvía. Todo lo que había creado hasta entonces me resultaba insatisfactorio.

Todo creador sabe que ese estado forma parte del proceso creativo. Yo debería saberlo y haberlo asumido después de tantos años y proyectos, pero no es así. Cada vez que entro en ese estado pienso que es real, que no vale la pena seguir creando, que nada de lo que estoy expresando es valioso para nadie, ni siquiera para mí.

Me tomé mi primera taza de café y abrí el correo. Creo en la magia. Cosas como éstas pasan todos los días. Muchas personas las llaman coincidencias pero yo ya no creo en las coincidencias. Alguien llamado Diego López había escrito un comentario en mi blog y estaba en mi buzón pendiente de aprobación: «Donde hay talento hay que reconocerlo, te nomino al One Lovely Blog Award, una manera buenísima de darse a conocer, pincha este enlace donde te lo explico mejor.»

Abrí una página de alguien totalmente desconocido. Reconozco que no suelo entrar en los blogs de otros salvo en los de algunos amigos y gente conocida. No sé quién es ni dónde vive Diego y supongo que tampoco importa. Lo que realmente despertó mi interés fueron las frases con las que encabezaba su blog:

«Blog dedicado a mi verso. Vive, vive y nunca dudes, porque cada instante de duda, es un instante perdido. Porque tú eres mi musa y el tiempo mi excusa, tan sólo escribo por mi suspiro y por el oído que me escucha.»

Reglas

Hay unas reglas en este juego. Este detalle me resultó muy divertido. No sabía ni siquiera que existían este tipo de premios entre blogueros. Premios creados de la nada, rodando de una lado a otro por el ciberespacio. Hay reglas. Aquí están:

  • Agradecer a la persona que te nominó para el premio.
  • Agregar el logo del premio One Lovely Blog Award a tu post o en tu blog.
  • Compartir siete hechos o cosas sobre ti mismo.
  • Nombrar a otros 10 a 15 bloggers que admiras e informarles al respecto.

Sobre mí

  1. Me encanta el número 7. Soy un 7, así que estoy encantada de compartir 7 cosas o 7 hechos sobre mí.
  2. Ya he inagurado mi exposición y estoy feliz. Muchas gracias Diego por los buenos días del 15 de octubre: fueron mágicos.
  3. Mi sueño es editar un libro totalmente creado por mí: textos, poesías, cuentos, historias, dibujos, música, canciones. Crear.
  4. Me gustaría ser más guapa y más delgada. Sí, lo sé, es una frivolidad, pero es la realidad. ¿Se trata de hablar con honestidad?
  5. Adoro la naturaleza. Me debato entre el inmenso placer que me proporciona la soledad y el placer de disfrutar y compartir mi tiempo con otras personas.
  6. No entiendo que significa ser un «lovely blog». Me suena un poco remilgado, pero me da igual el envoltorio. Lo que me importa es la casualidad y estoy muy, muy agradecida a la casualidad.
  7. ¿Ya lo he dicho? Sí, eso… adoro el 7: las 7 notas musicales, los 7 colores del arco iris, los 7 mares, las 7 maravillas del mundo, las 7 vidas del gato, los 7 arcángeles y… las 7 bellas artes: arquitectura, danza, escultura, música, pintura, literatura y cinematografía.

Mis nominados.

Mis nominados son sólo 7. Verdad verdadera: es «pura casualidad». No acierto a recordar más.

http://arteterapiagea.blogspot.com.es/

https://artebarbanza.wordpress.com/

http://elianunezbarez.blogspot.com.es/

http://mariamagan.blogspot.com.es

http://goregoreando.blogspot.com.es/

http://verbasnuncavencidas.blogspot.com.es/

http://silosenoestudio.tumblr.com/archive

Son todas mujeres, amigas y conocidas, menos el último nominado, Bernardo el de los varios nombres (Bernardo LaFleur, Donovan, y alguno más que no recuerdo). Elena, Loli, Elia, María, Berenice, Marta. Entre l@s siete reunen casi, casi, las 7 bellas artes, y prácticamente tod@s practican más de una: la arquitectura, la escultura, la música, la pintura, la literatura, la fotografía, la cinematografía… Sí, esta creo que también. Algun@ que otr@ habrá hecho algo vídeo-arte, y si no, tiempo al tiempo, seguro que lo hará.

En cuanto a la danza, estoy absolutamente segura de que tod@s la practican. Hace tiempo leí un proverbio que decía algo así:

«Hay que danzar todos los días,

aunque sólo sea con el espíritu».

*********************************

«DE FIBRA SENSITIVA». Creadoras Barbanza. A exposición.

Nesta ocasión o texto que presento a continuación non é meu. Encarna Pego tivo a xentileza de escribir o texto de presentación desta exposición na que participo xunto con 10 creadoras máis. Tamén compartiu co grupo de mulleres que participamos nesta colectiva, todos os intercambios creativos e reflexións previas á realización desta exposición. A continuación, o texto de Encarna Pego:

«Despois de varios meses de preparación imos poder presenciar a exposición “De fibra sensitiva”, con obras dun colectivo de mulleres creadoras de Barbanza.

As 11 artistas que compoñen o grupo propuxéronse, ao tempo que creaban as obras para esta exposición -que ten como fío condutor o tema das relacións afectivas-, realizar encontros periódicos co fin de intercambiar experiencias, compartir inquedanzas e sensacións e sobre todo reforzar os lazos de amizade entre elas. Os encontros foron abertos e todos diferentes. Case ningunha acudiu a todos e mesmo algunha das artistas non puido estar en ningún por diversas causas.

Entendín esas xuntanzas coma un acto de complicidade e xenerosidade, pois sendo o feito de creación algo individual e íntimo, ás veces motivo de rivalidade entre artistas, as nosas protagonistas deron un paso adiante. Racharon ese muro e fixeron o esforzo de reunirse para compartir mantel e mesa de traballo; saborear os froitos de cada estación, escoitar a natureza e escoitarse a si mesmas, e plasmar no lenzo un mundo de sensacións multicolor que van entregar ao público durante o mes de agosto.

Artistas con diferente formación, técnicas diversas e materiais variados van pór diante de nós un abano de pezas no que caben todos os gustos e tendencias, desde o naïf ao expresionismo abstracto, do debuxo realista ao neoplasticismo, ou do surrealismo ao eclecticismo, sen esquecer a fotografía e a influencia do cine e das novas tecnoloxías. Veremos lenzos heteroxéneos que tentarán seducirnos e sacudir calquera dos nosos cinco sentidos, ou seis -son mulleres.

Percibiremos o bico dos namorados, ou non. Que me din da relación da lúa e o sol, ou do ceo e a terra, o mar e as rochas? Presupoño todo iso cunha verdade intimista e uns grafismos envolventes e reivindicativos. Espero que este grupo de artistas, que temos o luxo de ver agora en conxunto aínda que seguen camiños dispares, nos fagan gozar a tod@s coa súa percepción e recreación dos afectos (e das afeccións). Pronto se levantará o telón e…A gozar!!!»

Encarna Pego